Þeir þekktu hann lítið, hann sjómaður var
harðsækinn, fiskinn, af öllum hann bar.
Hann átti eitt sinn konu, hann átti eitt sinn hús
nú aðeins á hann í krús.

Þeir höfðu hann að spotti ei gaman var af
og grínið það fjallaði um konur og haf.
Hann vildi ekki hlusta, hann vildi ekki sjá
hann vild´aðeins ölið sitt fá.

Og eitt sinn þeir börðu hann og báru hann út
þeir börðu hann í gólfið, hann lagðist í kút.
Þeir lömdu hann í hausinn, en hörð var þar skel
og hausinn hans varði hún vel.

Nú reiddist hann, sparkaði og sló þeim í mót
þeir sögðu að hans hnefar þeir væru eins og grjót.
Hann lamdi þá alla og henti þeim út
ei framar hann dreypir af stút.

Rigning
og úti ég syng.
Rigning
og blautt allt um kring
Rigning ég syng
blautt allt í kring;
pollar og pollar á ofan.

Sólskin
og ylinn ég finn
Sólskin
nú hlýnar mitt skinn
Sólskin ég finn
hlýnar mitt skinn
sólin í pollunum speglast

Haglél
ég snjókornin tel
Haglél
ég kollvikin fel
Haglél ég tel
á kolli sem mél
bráðna og í hálsakot falla.

Eftir að hafa samið nokkrar klósettvísur ákvað ég að hvíla mig á því yrkisefni og yrkja um aðra hluta hússins og hér er það stofan:

Hér blasir við þér dagstofa og kvöldstofa með meiru
og stefni hugur lengra þinn, þá þjónar salur fleiru
plássið ekki mikið er, ei er því að leyna
en ef í glas ég býð nú þér, þá eflaust muntu reyna
að gera þér að góðu hér, gestrisni og beina.

Við sitjum oft við sjónvarpsskerm og skemmtum oss á kvöldin
og seinni hluta vikunnar fær Bakkur stundum völdin.
Hann lætur gamminn geysa hátt og glymur þá um sali
fólk sér skemmtir fram á nátt, fer á hanagali
því margir syngja og dansa dátt, en "dánir" falla í vali.

Þú skalt ekki æðrast samt þótt ljótar heyrast sögur
og baugar séu á húsbónda og húsfreyjan sé mögur.
Hér ávallt lífið leikur við, lofa skal því slotið
þótt slái smá í innrætið og sálartetrið rotið
þá haldið gömlum góðum sið; bið Guð að blessa kotið.

Þú sem þáðir allan heiminn
   þarna koma málalok.
Sá sem gaf er ekki gleyminn
Guð, þó hugsi um allan geiminn
   nú dimmir að og kemur rok.

Sá sem skóp nú skrattann lítur
   skarni hylur löndin öll.
Ei lengur lokað augum getur
ljósið fer nú kemur vetur
   kólnar jörð um víðan völl.

Í flestum borgum blundar lýður
   blótar, skemmir góðan heim
sem hann sáði sem nú bíður
sá er veit að tíminn líður
   og veit að ekkert bjargar þeim.

Engin "elsku mamma" hjálpar
   ekkert bjargar svartri sál.
Fyrir sól nú brátt hann sveipar
sumir láta sópa greipar
   syndugir við lokamál.

Hellast yfir himnar allir
   hörmulegt að líta á
hrynja bæði hús og hallir
hraun og sjór og vatnafallir
   flýr nú hver sem mest hann má.

Upp í sveit og allt til fjalla
   enginn veit sitt rokið ráð.
Þá er himnar flestir falla
feiknin öll af skýjasalla
   enginn lifir, engin náð.

Á eftir hylur myrkur heiminn
   horfir döprum augum á
sá er átti eitt sinn drauminn
örfá tár nú falla í flauminn
   ekkert lengur gera má.

Ég hef ekki verið nógu duglegur að skrifa inn á síðuna ( enda engin "comment" frá lesendum ), en sjáum hvort Eyjólfur hressist ekki aðeins. Þetta er heit pólitík í þessu, sem sýnir hve menn geta verið róttækir þegar þeir eru ungir.

Í tæknivæddri veröld er
varla hægt að þreytast,
því stritið sífellt burtu fer
skoðanirnar breytast.

En sama hve allt breytist nú
alltaf verða undir;
verkamenn og vinnuhjú
sem vinna allar stundir.

Þeir ríku éta rjómann af
rífast svo um verðið.
En það sem landið lýðnum gaf
loddarar þið skerðið.

Kaupið hækkar, kjósið mig
kyrja íhaldsblækur,
sem hugsa bara um sjálfan sig
og sínar bankabækur.

Vinstri stefnan veltir nú
valdsins íhaldskröggum.
Þó þung sé orðin sessan sú
skal velt þeim skuldaböggum.

Upp skal Íslands æra á ný
úr íhaldsdrullusvaði.
Djúpt var þá og dimm þau ský
drenglyndi úr taði.

Þá er enn komið að því að konan á afmæli, en það er í dag og rétt að hún fái smá kveðju:

Ég veit ég get þig glatt með kvæði
gjafabréf því þetta orti.
Ég vill þér gefa öll heimsins gæði
á gulli slegnu afmæliskorti.

En erfitt er að finna gjöf
alltaf sama brasið.
Mér líður sem staddur á ystu nöf
og stari á tímaglasið.

Ég gaf þér "hest" og galla-klæði
en gripur ei fékkst og hætti að snjóa.
Nú gef ég þér þetta litla kvæði
þú gjöfina kaupir í Noa Noa.

Ég ástarsögu núna vil segja þér
sem því miður heldur illa fer,
því stoltið stal hamingjunni, stoltið sleit
svo úti voru öll þeirra fyrirheit.

Það gerðist svo snöggt, það gerðist hér
svo snöggt að það fór næstum framhjá mér.
Þau vissu vart hvernig og vart vita nú
það veit það víst enginn og allra síst þú.

Lífið er svona, ekkert svar á hér við
sviplegt það var; ekkert hik, engin bið.
Bara klippt var á kærleik, klippt var á ást
svona sögur bara örsjaldan fást.

En vart leið á löngu uns leiðin varð greið
og parið hið unga fann hamingjuleið.
Nú vissu þau bæði hve einsemd er ill
já einvera er nokkuð sem enginn vill. 

 Ég hef stundum verið beðinn um að semja afmælisvísur o.f.l. Núna í desember bað Kaja mágkona mig um að semja fyrir sig vísur um vinnuveitanda sinn ( Kalli í A4 ) , sem hafði lent í þeim hremmingum í rjúpnaveiði að setja nokkur högl í hundinn sinn Patta, en báðir hafa það gott í dag.

Við Lagið Siggi var úti 

Kalli var úti að veiða í matinn
vildi fá rjúpur og hafði með hund.
Er komu í bæinn var blóðugur snatinn
bót var að Kalli er léttur í lund.
Voff, voff, voff gelti Patti í grjóti
plaff, plaff, plaff gelti Kalli á móti.
Ég held nú að Kalli ei meira nú skjóti
á veiðikort færir hann: “ Rjúpur og HUND “ !

Kalli kann fleira en fugla að hitta
frúnni hann kynntist og líkaði kel.
Elísabet er hans stoð og hans stytta
í starfi og heima þeim líður mjög vel.
Hæ hæ hæ sagði Kalli við hana
hæ hæ gæ svarar Beta að vana
Ástin svo kom eins og skrúfað frá krana
og börnin þau komu eins og ungar úr skel.

Ef vantar þig pappír, blek eða penna
prentarahylki, vélar og blöð.
Hvort heldur sem ertu að læra eða kenna
afgreiðum við þig með allt saman glöð.
Í A4 er allt fyrir skóla
Í A4 frá vori til Jóla
Á okkur þú finnur að gott er að stóla
ágætar vöru og afgreiðslan hröð.

(Þar sem enn er eitthvað eftir að eiginlegum Jólum, þá læt ég hér koma Jólakvæði sem ég samdi um árið )

Jólin - hátíð heilög er
jólin - heilla barnaher.
Minnumst Hans, sem mátti deyja
minnumst Hans sem varð að heyja
baráttu til bjargar heimi
betur væri að enginn gleymi.

Á jólum - ljósin lýsa bæ
á jólum - loftin fyllast snæ.
Þá kalt var úti, kalt sem nú
köld er einnig ýmsra trú;
gleyma því sem gleyma vilja
gleyma því að biðja og skilja.

Jólin - fylgja ást og friði
á jólum - fylgjum góðum siði.
Í sátt og friði saman allir
syngja um engla og himnahallir,
fara heim og halda jól
á hátíð lýsir friðarsól.

Nú árið er farið í burtu það flaut
ferlega blautt var það árið .
Ef lít ég til baka í áranna graut
ég skoða nú gjarnan þá misgrýttu braut,
þá finnst mér sem margt hefði gera mátt betur
og misjöfn sum ár eins og sumar og vetur.
En uppskeran er víst samt eins og menn sá
og misjöfn því gæði á því sem þeir fá.

 

En hvernig var árið sem kvöddum við nú
var eitthvað sem viljum við muna ?
Margir þeir horfa á hvert árið sem brú
hvort leiðin sem farin sé með réttu sú
sem vilja þeir halda til streitu í huga
og horfa á heiminn sem suðandi fluga.
Ég vona að allir samt séu nú sáttir
og semjist þá fljótt um öll mannanna þráttir.